Pierwsze eksperymenty z zastosowaniem enzymów

Mniej więcej koło roku 1900, zaczęto leczyć tzw. choroby układowe (systemowe) zastrzykami z mieszanką enzymów. Metodę tę zapoczątkował szkocki przyrodnik, lekarz oraz embriolog John Beard. Większość jego pacjentów stanowiły osoby z nowotworami, którym nie dawano żadnych szans na wyzdrowienie. Beard w swojej terapii wykorzystywał wnętrzności szlachtowanych zwierząt: owiec, prosiąt oraz cieląt. Wyjmował im trzustki oraz błonę śluzową żołądka, rozdrabniał, wypłukiwał gęstą breję i odfiltrowywał na wodnisty roztwór. Już na początku XIX wieku, amerykański lekarz w Filadelfii skutecznie leczył pacjentów chorych na raka, „sokami żołądkowymi". W istocie, właściwą substancją czynną w tym przypadku była oczywiście pepsyna, enzym trawienny, rozszczepiający białko. Beard natomiast wstrzykiwał wyciąg do żył lub w okolicę guzów.
Jako embriolog, przez całe życie zajmował się badaniem procesów, dzięki którym z zapłodnionej komórki jajowej powstaje nowy organizm. Był przekonany, że za każdym wzrostem oraz dalszym rozwojem życia kryje się działanie enzymów.
W tamtych czasach niewiele jeszcze wiedziano na temat enzymów, na dobrą sprawę tylko tyle, że są produkowane w trzustce. Na tej podstawie Beard stwierdził: jeśli proces wzrostu wymyka się spod kontroli, co ma miejsce w przypadku nowotworów, to prawdopodobną przyczyną tej sytuacji może być niedobór określonych enzymów.
Podążając dalej tym tropem, doszedł do wniosku, że najefektywniej działające enzymy występują w młodych organizmach. Praktykowana przez Bearda metoda nie zawsze przynosiła oczekiwane efekty. Wówczas pozyskiwanie enzymów w czystej postaci nie było możliwe. Stąd też wyciągi sporządzane przez Bearda zawierały obce białko i niekoniecznie sprawdzały się u wszystkich pacjentów. U niektórych wywoływały reakcje alergiczne, a niekiedy nawet szok alergiczny.