Pierwsze eksperymenty z zastosowaniem enzymów

Mniej więcej koło roku 1900, zaczęto leczyć tzw. choroby układowe (systemowe) zastrzykami z mieszanką enzymów. Metodę tę zapoczątkował szkocki przyrodnik, lekarz oraz embriolog John Beard. Większość jego pacjentów stanowiły osoby z nowotworami, którym nie dawano żadnych szans na wyzdrowienie. Beard w swojej terapii wykorzystywał wnętrzności szlachtowanych zwierząt: owiec, prosiąt oraz cieląt. Wyjmował im trzustki oraz błonę śluzową żołądka, rozdrabniał, wypłukiwał gęstą breję i odfiltrowywał na wodnisty roztwór. Już na początku XIX wieku, amerykański lekarz w Filadelfii skutecznie leczył pacjentów chorych na raka, „sokami żołądkowymi". W istocie, właściwą substancją czynną w tym przypadku była oczywiście pepsyna, enzym trawienny, rozszczepiający białko. Beard natomiast wstrzykiwał wyciąg do żył lub w okolicę guzów.Jako embriolog, przez całe życie zajmował się badaniem procesów, dzięki którym z zapłodnionej komórki jajowej powstaje nowy organizm. Był przekonany, że za każdym wzrostem oraz dalszym rozwojem życia kryje się działanie enzymów.W tamtych czasach niewiele jeszcze wiedziano na temat enzymów, na dobrą sprawę tylko tyle, że są produkowane w trzustce. Na tej podstawie Beard stwierdził: jeśli proces wzrostu wymyka się spod kontroli, co ma miejsce w przypadku nowotworów, to prawdopodobną przyczyną tej sytuacji może być niedobór określonych enzymów.Podążając dalej tym tropem, doszedł do wniosku, że najefektywniej działające enzymy występują w młodych organizmach. Praktykowana przez Bearda metoda nie zawsze przynosiła oczekiwane efekty. Wówczas pozyskiwanie enzymów w czystej postaci nie było możliwe. Stąd też wyciągi sporządzane przez Bearda zawierały obce białko i niekoniecznie sprawdzały się u wszystkich pacjentów. U niektórych wywoływały reakcje alergiczne, a niekiedy nawet szok alergiczny.