Łuszczyca

Około 2 do 3% naszego społeczeństwa choruje na łuszczycę. Podczas gdy tzw. łuszczyca zwykła atakuje zazwyczaj jedynie skórę i paznokcie, 7% chorych zapada dodatkowo na zapalenie stawów, zwane łuszczycowym zapaleniem stawów.

Łuszczyca także jest chorobą uwarunkowaną genetycznie, natomiast w genomie pacjenta musi występować większa liczba określonych cech genetycznych, by doszło do rozwoju choroby. Tzw. genotyp określa także typ łuszczycy.
Za czynniki wywołujące chorobę uważa się: urazy, zakażenia oraz problemy natury psychicznej. Występuje mniej więcej z tą samą częstotliwością u kobiet i u mężczyzn.

Łuszczyca jest wprawdzie chorobą łagodną, niezwiększającą ryzyka zachorowania na raka, jednak poważnie i odczuwalnie obniża jakość życia chorego.

Łatwo to wytłumaczyć, gdyż „wysypka skórna" może mieć odpychający wygląd, szczególnie na twarzy czy rękach oraz w okolicy narządów płciowych. Poza tym łuszczycowe zapalenie stawów prowadzi do poważnego ograniczenia ruchomości rąk i stóp.
Leczenie tej choroby jest podporządkowane głównemu celowi, czyli ograniczeniu nadprodukcji rogowaciejących komórek skóry oraz wyeliminowaniu towarzyszących jej zapaleń. W rozpuszczaniu zrogowaciałej skóry pomocne są specjalne kremy oraz kąpiele.

Dobrze sprawdza się podawanie witaminy A w dużych dawkach.

W łuszczycy ważną rolę odgrywa klimat i słońce. Wielu bezpośrednio zainteresowanych leczy się w specjalistycznych klinikach nad morzem Północnym czy Bałtykiem oraz także nad Morzem Martwym w Izraelu. Odpowiednie naświetlania promieniami UV, również mogą się okazać pomocne. Wszystkie te działania łagodzą wprawdzie objawy choroby, jednak predyspozycja genetyczna pozostaje.
Enzymy mogą zmniejszyć reakcje zapalne oraz złagodzić dolegliwości bólowe stawów. Dzięki nim można też zredukować dawkowanie leków, sprawców licznych skutków ubocznych.